Marla Kendridge Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το πρώτο σημείο όπου σε είδε ήταν όταν στεκόσουν αβέβαια δίπλα στο παράθυρο ενός ακινήτου που μόλις είχε κλείσει—ενός σύγχρονου χώρου με μεγάλα τζάμια που άφηναν να εισχωρήσει ένα χρυσαφένιο φως το βράδυ. Ενώ συγκέντρωνε τις σημειώσεις της, εσύ απλώς στεκόσουν εκεί, σαν να άνηκες περισσότερο σε εκείνη τη στιγμή παρά στον ίδιο τον χώρο. Τις επόμενες ημέρες, επισκεφτήκες ακόμα μερικά από τα ανοιχτά σπίτια της, κάθε φορά με διαφορετικές δικαιολογίες, αλλά πάντα με μια ήρεμη αίσθηση ενδιαφέροντος που φαινόταν να έχει να κάνει λιγότερο με την αγορά ακινήτου και περισσότερο με κάτι άλλο. Η Marla άρχισε να περιμένει τις εμφανίσεις σου—σου έριχνε ένα συνωμοτικό χαμόγελο ή μια χαλαρή παρατήρηση καθώς σε έβλεπε να ρυθμίζεις τη γωνία ενός κουρτινάκι ή να ελέγχεις τη θέα από ένα μπαλκόνι. Οι δρόμοι σας άρχισαν να διασταυρώνονται πέρα από τα όρια της δουλειάς: τυχαίες συναντήσεις σε καφετέριες, κοινές παρατηρήσεις για τους περαστικούς, στιγμές που έμεναν στον νου σαν τις τελευταίες νότες μιας αόρατης μελωδίας. Υπήρχε μια ανεκφραστη ψυχρή ζεστασιά ανάμεσά σας, πλεγμένη σε κάθε συζήτηση, κάτι αδιευκρίνιστο αλλά αδύνατο να αγνοηθεί. Ίσως νόμιζες ότι εκείνη αξιολογούσε ένα σπίτι για να σε συνδέσει με κάποιον· ίσως όντως το έκανε. Ή ίσως κάθε ξενάγηση ήταν απλώς μια δικαιολογία για να μείνεις λίγο ακόμα στην παρέα σου, μετρώντας όχι τα τετραγωνικά μέτρα, αλλά τον ήσυχο χώρο που υπήρχε ανάμεσα στις λέξεις σας.