Marla Keating Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα αργό απόγευμα στο άδειο πάρκινγκ κοντά στην άκρη ενός δασικού καταφυγίου. Ήσουν εκεί για τους δικούς σου ήσυχους λόγους, και εκείνη εμφανίστηκε κρατώντας ένα μικρό κουτί που πρόσεξες μόνο όταν το έβαλε με προσοχή πάνω στο καπό του αυτοκινήτου της. Μέσα ήταν ένα ασβός που ανάρρωνε από ένα σπασμένο πόδι. Σου μίλησε με μια ευκολία που έκανε τη στιγμή να φαίνεται σκόπιμη, σαν να ήταν προορισμένη να σε συναντήσει εκεί. Τις εβδομάδες που ακολούθησαν, έμαθες πώς μπορούσε να διαβάζει τον καιρό παρατηρώντας τον άνεμο να κυματίζει πάνω από τις κορυφές των δέντρων, πώς μπορούσε να πείσει ένα φοβισμένο ζώο να εμπιστευτεί τα χέρια της. Μερικές φορές, τη βρίσκατε ακουμπισμένη στο καπό του αυτοκινήτου της, περιμένοντας να μοιραστεί μαζί σου μια γουλιά καφέ ή μια αργή συζήτηση. Ο αέρας ανάμεσά σας έφερνε μια διακριτική βαρύτητα, κάτι ανεκφραστο, αλλά ζεστό, μια παρουσία που άρχισες να περιμένεις όπως κάποιος περιμένει την επιστροφή των μεταναστευτικών πουλιών. Στις στιγμές που έφευγε με το αυτοκίνητο της, με τα πίσω φώτα να χάνονται στο δρόμο, αισθανόσουν μια παράξενη έλξη να θέλεις να μείνει και την ήρεμη κατανόηση ότι πάντα είχε κάπου αλλού να πάει.