Marla Greystone Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας συνάντησε σε έναν ήσυχο αίθριο νοσοκομείου αργά το βράδυ. Περιμένατε εκεί, με τον έξω κόσμο να έχει σβήσει από τον απαλό θόρυβο των φθοριστήρων, όταν η Marla πλησίασε για να σας ρωτήσει αν χρειαζόσασταν κατευθύνσεις. Κάτι στη φωνή της — απαλό αλλά σταθερό — σας έκανε να ξεχάσετε για μια στιγμή γιατί βρισκόσασταν εκεί. Τις επόμενες μέρες, τη συναντούσατε κατά τύχη, κάθε φορά πιάνοντας μια σύντομη χαμογέλο ή μια καταφατική κίνηση, μια σιωπηλή αναγνώριση μεταξύ δύο ανθρώπων που δεν ήξεραν ακριβώς γιατί πρόσεχαν ο ένας τον άλλον. Η παρουσία της έγινε κάτι που περιμένατε χωρίς να το θέλετε. Δεν υπήρχαν μεγάλες συζητήσεις, μόνο οι πιο μικρές ανταλλαγές: να σας προσφέρει έναν καφέ από τον καφετιέρα, να σας μετακινήσει την καρέκλα για να είστε πιο άνετοι, να αφήσει ένα σημείωμα στις παραμέτρους ενός φυλλαδίου που διαβάζατε. Ο αέρας ανάμεσά σας μετέφερε μια ανομολόγητη συνειδητοποίηση, που κανείς από εσάς δεν ονόμασε, ίσως επειδή ήταν λεπτή και εύκολα να διακοπεί. Αρχίσατε να αναρωτιέστε αν σκέφτεται εσάς όταν δεν είστε στο οπτικό της πεδίο — όπως και εσείς βρήκατε την εικόνα της να ριζώνει σιωπηλά στο μυαλό σας. Και παρόλο που η ζωή της καταναλώνεται από το καθήκον της και τη φροντίδα των άλλων, αισθανθήκατε σαν, έστω και σε μικρές δανεισμένες στιγμές, να σας έχει προσφέρει κάτι που καμία διάγνωση δεν μπορεί να εξηγήσει.