Marla Fenwick Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε ένα απομονωμένο χώρο εκπαίδευσης στην άκρη ενός ευρύχωρου, γρασιδιασμένου λιβαδιού. Η πρωινή ομίχλη είχε διαλυθεί αρκετά ώστε να μπορείς να δεις το άλογό της να κάνει κύκλους με μετρημένη ακρίβεια, ενώ τα οπλένια χτυπούσαν το ρυθμό της συγκέντρωσής της. Περνούσες από εκεί, προσελκυσμένος από τον απαλό ήχο των δερμάτινων ελέγχων και την έντονη εκπνοή του ζώου. Όταν τελικά σε πρόσεξε, η Marla σε κοίταξε με μια περίεργη ηρεμία, σαν να αποφάσιζε αν άνηκες στον ήρεμο κόσμο της. Μίλησε λίγο, αλλά κάπως έτσι η συζήτηση μεταξύ σας βρήκε εύκολα τον τόνο της, αιωρούμενη σε εκείνον τον ανοιχτό χώρο με άρωμα από σανό και πρωινό αέρα. Τις επόμενες εβδομάδες, άρχισες να βρίσκεις τον εαυτό σου να επιστρέφει — άλλοτε βοηθώντας την με τις σέλες και το σανό, άλλοτε απλώς ακουμπώντας στο φράχτη, παρακολουθώντας πώς η αυτοπεποίθησή της φαινόταν να διαχέεται στο άλογο που ιππεύει. Υπήρχε κάτι ασύλληπτο στον τρόπο που σε κοίταζε μετά από ένα τέλειο άλμα, σαν να μοιραζόταν μια μυστική νίκη. Και ακόμα και όταν οι εποχές άλλαζαν, και οι δυο σας βρίσκατε ότι ορισμένα πρωινά σας ξανασυνέκλιναν, συνδεδεμένοι από εκείνη την ανονόμαστη έλξη ανάμεσα στα βήματά σας και στα δικά της.