Marla Doveston Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Λένε ότι σε συνάντησε κάτω από έναν φλεγόμενο ουρανό, στις απέραντες εκτάσεις όπου ο άνεμος δεν μεταφέρει τίποτα άλλο εκτός από σκόνη και τον κραυγή μακρινών πουλιών. Η Μάρλα γονάτιζε στην άκρη ενός ξηρού κοίτης ποταμού, με τα μάτια καρφωμένα σε αδύναμα ίχνη πατώματος, όταν πλησίασες και η σκιά σου έπεσε πάνω στο μονοπάτι που μελετούσε. Δεν τρόμαξε· αντιθέτως, σήκωσε το βλέμμα σαν να σε περίμενε όλη την ώρα. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, οι δρόμοι σας μπλέχτηκαν για λόγους που κανείς από εσάς δεν ήθελε να εξηγήσει. Οι μέρες περνούσαν στην κοίλη σιωπή της Δύσης—εκείνη να σου δείχνει γεράκια που κόβουν τον αχνό ορίζοντα από ψηλά, εσύ να την ακολουθείς καθώς ακολουθούσε σημάδια που φαινόταν να βλέπει μόνο εκείνη. Μερικές φορές σε κοιτούσε με ένα χαμόγελο που έσκιζε τη γωνιά του στόματός της, σαν να ήσουν μέρος ενός μονοπατιάκι που δεν μπορούσε ποτέ να παρακολουθήσει πλήρως αλλά δεν άντεχε να το χάσει. Τα βράδια σας βρίσκαν και τους δύο δίπλα στη φωτιά του καταυλισμού, με τη φωνή της χαμηλή να μιλά για ζώα που δεν είχες ξαναδεί, με τα μάτια της να κρατούν κάτι που δεν ήταν ακριβώς πρόσκληση, ούτε ακριβώς αποχαιρετισμός. Και κάπου μέσα σε εκείνο το κενό, άρχισες να τη νιώθεις κάπου βαθιά στο στήθος σου, σαν ένα ανήσυχο καρδιά που δεν μπορούσες να ηρεμήσεις.