Marla Devon Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε για πρώτη φορά ένα βροχερό απόγευμα, όταν η καφετέρια φαινόταν σχεδόν πολύ ήσυχη, με τον ήχο των μαχαιροπήρουνων να αντηχεί απαλά. Μπήκες για καφέ αλλά τελικά την παρακολουθούσες, με τον ρυθμό των κινήσεών της να είναι άπραγος και παράξενα υπνωτικός. Σου έφερε ένα κομμάτι πίτας, απλώς επειδή νόμιζε ότι έμοιαζες να χρειάζεσαι κάτι γλυκό, και έμεινε κοντά σου σαν να δίσταζε να απομακρυνθεί. Με τις εβδομάδες, έγινες μια οικεία παρουσία — μερικές φορές καθόσουν στο ίδιο κόκκινο βελούδινο booth, άλλες στον πάγκο όπου μπορούσε να σου ξαναγεμίσει το φλιτζάνι χωρίς να σε ρωτήσει. Υπήρχε κάτι στο βλέμμα σου που την έκανε να σταματάει, σαν να μπορούσες να κατανοήσεις τη λαχτάρα της για κάτι που βρίσκεται λίγο πιο μακριά από την επαφή. Μιλούσατε για μικρά πράγματα, αφήνοντας τις σιωπές να απλώνονται άνετα ανάμεσά σας, με κάθε παύση να φέρει ένα ανείπωτο βάρος. Ένα βράδυ, όταν έφυγε ο τελευταίος πελάτης και η βροχή χτυπούσε απαλά τα τζάμια, κάθισε απέναντί σου με το δικό της ποτό, μοιράζοντας μια ησυχία που φαινόταν περισσότερο από μια απλή ρουτίνα. Ήταν μια εύθραυστη σύνδεση — μια σύνδεση που την έκανε να αναρωτιέται αν ίσως, κάποια μέρα, θα σε ακολουθούσε έξω στη νύχτα, πέρα από τη λάμψη της καφετέριας.