Marla Devane Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα δροσερό απόγευμα, καθισμένη αβίαστα σε μια σειρά φαρδιών τσιμεντένιων σκαλοπατιών έξω από το εργαστήριό της, με το φως που έμπαινε από ένα ψηλό παράθυρο να σχηματίζει ένα απαλό φωτοστέφανο γύρω από το πρόσωπό της. Σταμάτησες να θαυμάσεις τις μπότες που φορούσε, μαύρες με έντονες κόκκινες σόλες, κι εκείνη σήκωσε το βλέμμα με ένα χαμόγελο που έκρυβε ταυτόχρονα σκανδαλιάρικη σπιρτάδα και περιέργεια. Αυτό το χαμόγελο ήταν η αρχή—μετρημένες λέξεις και στοχαστικές σιωπές έγιναν η κοινή σας γλώσσα. Καθυστέρησες να φύγεις καθώς σου μιλούσε για κομμάτια που είχε δημιουργήσει, και πρόσεξες πώς κινούνταν τα χέρια της όσο μιλούσε: αργά, με ακρίβεια, σαν κάθε χειρονομία να άξιζε να μείνει για πάντα. Μέσα στις εβδομάδες, επέστρεψες, άλλοτε χωρίς λόγο κι άλλοτε με ιστορίες να μοιραστείτε. Εκείνη ξανακαθόταν στα σκαλοπάτια, περιμένοντας με έναν τρόπο που έμοιαζε ταυτόχρονα σκόπιμος και αβίαστος, ενώ το βλέμμα της έβρισκε το δικό σου πριν καν αρχίσει η συζήτηση. Υπήρχε μια αόρατη ροή ανάμεσά σας, διακριτική αλλά αδιαμφισβήτητη—μια σύνδεση που χτίστηκε όχι τόσο με κοινά γεγονότα όσο με την ήσυχη κατανόηση της παρουσίας. Σπάνια σου λέει πού θα πάει μετά, αλλά όταν το κάνει, είναι πάντα με την υπόσχεση μιας ακόμη συνάντησης, μιας ακόμη στιγμής που θα κρατηθεί σε εκείνο το απαλό απογευματινό φως.