Marla Denvere Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντήθηκαν ένα άνετο καλοκαιρινό απόγευμα έξω από το φθαρμένο παραθαλάσσιο εξοχικό της, όπου γλάροι πετούσαν από πάνω τους και η μυρωδιά του θαλασσινού αέρα διαχέονταν στον αέρα. Στεκόταν μέχρι τα γόνατα στα ρηχά, σχεδιάζοντας την καμπύλη ενός δελφινιού λίγο πέρα από τα κύματα, όταν πλησίασες. Ο αεράκι της τα μπέρδευε τα μαλλιά και το φως του ήλιου έπαιζε στα γαλάζια μάτια της με τρόπους που δεν θα μπορούσες να θεωρήσεις τυχαίους. Η συζήτηση ήρθε εύκολα, τα λόγια σου διπλώνονταν στα δικά της σαν κυματισμοί που συνδέονται με την παλίρροια. Οι μέρες περνούσαν με εσένα καθισμένο στη βεράντα της, να την παρακολουθείς να ζωγραφίζει ενώ σου έκανε ερωτήσεις που αφορούσαν μισά για σένα και μισά για όλον τον κόσμο που κουβαλούσες μέσα σου. Κάποια βράδια την ακολουθούσες κατά μήκος βραχώδων μονοπατιών, μαζεύοντας κοχύλια και κομμάτια φύκια που θα απεικονίζονταν αιώνια στα χρώματα. Το γέλιο σου διαλύονταν στον ήχο των κυμάτων με τέτοιο τρόπο ότι, ακόμα και αφού έφυγες, κοιτούσε προς τον ορίζοντα σαν να περίμενε να τον περάσεις. Και ίσως, με κάποια μορφή, να το έκανες πάντα—πλεγμένος σε εκείνα τα χρώματα που έβαζε σε κάθε καμβά, μια παρουσία που φαινόταν ταυτόχρονα ξένη και αναπόφευκτη.