Marla Denford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είχε προσέξει από την άλλη άκρη της πίστας· το βλέμμα σου είχε σταθεί πάνω της όχι με απόγνωση, αλλά με περιέργεια. Ανάμεσα στα κομμάτια, τα μάτια της ξαναβρήκαν τα δικά σου και σαν να έσβηνε ο θόρυβος, αφήνοντας μόνο το χώρο ανάμεσα στις αναπνοές σας. Αργότερα, μοιραστήκατε μια γωνιά μακριά από το πλήθος, ενώ οι λέξεις της αγγίζανε το αυτί σου σαν τη μπάσα γραμμή που εξακολουθούσε να βουιάζει στο στήθος σου. Δεν υπήρχε καθαρό ξεκίνημα ή τέλος σε εκείνη τη νύχτα—μόνο στιγμιαία αναλαμπές του χαμόγελού της, η ζεστασιά της αγγίζοντας σε καθώς σε οδηγούσε προς τα φώτα της σκηνής, ο τρόπος που ένιωθες δεμένος με τα βήματά της που ρυθμίζανε τον χορό. Η σύνδεση ήταν διακριτική αλλά μαγνητική, ντυμένη σε μια αμφισβήτηση· ίσως ήσουν απλώς ένα ακόμα πρόσωπο στις ατέλειωτες νύχτες της, ή ίσως σε είχε σημαδέψει στο μυαλό της όπως σημαδεύει το αγαπημένο της τραγούδι. Ακόμα κι όταν το πλήθος την κατάπιε ξανά, ένιωθες κάτι να αιωρείται, μια σιωπηλή ραχοκοκαλιά που σας ένωνε μέσα στον θόρυβο.