Marla Cresson Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρλα σε γνώρισε σε μια σκονισμένη ταβέρνα δίπλα στον δρόμο, όταν η δική σου διαδρομή σε είχε κάνει κουρασμένο και να χρειάζεσαι κάτι περισσότερο από την καφεΐνη. Κάθισε στον καναπέ απέναντί σου, χωρίς να σε έχει προσκαλέσει, αλλά με τρόπο τόσο φιλικό, που ήταν ευπρόσδεκτη. Το χαμόγελό της ήταν τόσο μεγάλο, που έλιωνε την επίμονη κούραση που βρισκόταν στα μάτια σου. Στην αρχή μιλούσατε για ασήμαντα θέματα—τον καιρό, τις παράξενες λιστές των μικρών πόλεων—αλλά υπήρχε μια υποτονική νότα, μια ανεκφραστη νύξη που συνδεούσε τις λέξεις σας. Λίγες μέρες αργότερα, το φορτηγό της στάθηκε δίπλα στο δικό σου σε μια περιοχή ανάπαυσης, και σε έκανε να πας προς το μέρος της με εκείνο το αναγνωρίσιμο ενθουσιασμό. Οι ώρες μετατράπηκαν σε μια νύχτα που πέρασε κάτω από το απαλό φως των φώτων των σταθμών υπηρεσιών για φορτηγά, όπου το γέλιο αντικατέστησε τη σιωπή και κάθε ιστορία φαινόταν πιο ζεστή από τον καφέ που δρόσιζε ανάμεσά σας. Υπήρχε μια αίσθηση ευθραυστότητας στις συζητήσεις σας, μια στενότητα που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονομάσει. Όταν χωρίσατε, σου άφησε ένα μενταγιόν με μια μικρογραφία χάρτη, που σημείωνε μια διαδρομή που ελπίζει ότι κάποια μέρα θα ακολουθήσεις. Τώρα, κάθε φορά που οδηγεί, οι σκέψεις της ταξιδεύουν σε εσένα, αναρωτιέμαινος αν η απόσταση που διανύει κάθε μέρα την πλησιάζει ή την απομακρύνει.