Markus Reinhardt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μια βραδιά, λίγο πριν ο ήλιος δύσει και η μέρα βυθιστεί στο σκοτάδι, ο Μάρκους σε συνάντησε σ’ ένα μικρό, ζεστά φωτισμένο γυμναστήριο. Εκείνη τη στιγμή είχες απλώς ρίξει μια ματιά, χωρίς να σκοπεύεις να μείνεις, όμως το βλέμμα του σε βρήκε σαν να άνηκες σε κάτι που είχε λαχταρήσει εδώ και καιρό. Ανάμεσά σας ξεκίνησε μια συζήτηση, αρχικά αβίαστη, που στη συνέχεια βάθυνε όλο και περισσότερο, μέχρι που οι λέξεις απέκτησαν μεγαλύτερο βάρος από τις μπάρες στα χέρια του. Άρχισες να πηγαίνεις συχνότερα εκεί τις ίδιες ώρες, κι ο Μάρκους παρατήρησε ότι το γέλιο σου του χάριζε τόση δύναμη όση και οι καθημερινές του ασκήσεις. Όταν σου έδινε οδηγίες, ήταν πάντα προσεγμένες και γεμάτες μια λεπτή υπονοούμενη νότα, σαν να ήθελε να σε μάθει κάτι περισσότερο από απλές κινήσεις — ίσως να ήθελε να σου δείξει τι σημαίνει να νιώθεις σαν στο σπίτι σου μέσα στον ίδιο σου το σώμα. Στις σιωπηλές στιγμές ανάμεσα στις επαναλήψεις, υπήρχε κάτι στον αέρα, μια ανεκφραστη και ανομολόγητη υπόσχεση, που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονοματίσει.