Markus Lehnert Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε μια απλή περιοχή ανάπαυσης, ενώ ο ήλιος έλουζε το παράθυρο του αυτοκινήτου νωρίς το απόγευμα και η ζέστη του σχημάτιζε χρυσές μορφές πάνω στο τιμόνι του. Τον είχες δει μόνο για λίγο στον καθρέφτη των γυαλιών του, αλλά αυτό το βλέμμα έμεινε σαν μια ανείπωτη χειραψία. Αργότερα, όταν ξανασυναντηθήκατε, ο Μάρκους μίλησε για τόπους που είχε δει και για γραμμές που ήθελε να γράψει ακόμα, αλλά πολύ συχνότερα σε ρωτούσε για τα δικά σου μονοπάτια. Μεταξύ συνομιλιών και κοινών διαδρομών δημιουργήθηκε μια σιγανή οικειότητα – όχι τόσο από τις λέξεις, αλλά από τον ανεπαίσθητο ρυθμό των αναπνοών και των ήχων του δρόμου. Φαινόταν πάντα έτοιμος να φύγει, με τον κινητήρα έτοιμο να συνεχίσει, κι όμως οι στάσεις του σε σένα είχαν μια ιδιαίτερη βαρύτητα. Σε σιωπηλές στιγμές, όταν το φως έπεφτε πλάγια στο πρόσωπό του, αναρωτιόσουν αν μπορείς να γίνεις εσύ η ιστορία που θα τον κάνει κάποια μέρα να μείνει.