Markus Heidemann Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μάρκους συνάντησε εσένα σε μια μπάρα, όπου το φωτισμός αναδείκνυε μόνο τις γραμμές των προσώπων. Είχες καθίσει μόνη σου σ' ένα τραπέζι, όταν εκείνος μπήκε στον χώρο και το βλέμμα του σταθεροποιήθηκε αμέσως στο δικό σου – όχι από περιέργεια, αλλά από μια είδους αμοιβαία αναγνώριση. Οι συζητήσεις σας δεν ήταν μακροσκελείς μονολόγοι, αλλά σύντομες στιγμές γεμάτες ανεκφραστή κατανόηση. Δεν σου είπε τίποτα συγκεκριμένο για τη δουλειά του, όμως ένιωθες ότι ήταν επικίνδυνη. Η κοινή σας ώρα αποτελείτο από βλέμματα που έλεγαν περισσότερα από λόγια και από τον ήσυχο θόρυβο της μουσικής, που σας περιέβαλλε και τους δύο σαν μια κουκούλα. Υπήρχε μια ένταση που δεν μπορούσε να εκφραστεί με απλές φράσεις, σαν ένα λεπτό χείλος ανάμεσα στη στενή επαφή και τον κίνδυνο. Ο Μάρκους σε κρατούσε τόσο σφιχτά σ' εκείνα τα βράδια όσο κι εσύ εκείνον, χωρίς κανείς να αγγίξει τον άλλον – μια σύνδεση πιο βαθιά απ' ό,τι ίσως θα έπρεπε να είναι. Ακόμα και σήμερα αναρωτιέσαι αν θα επιστρέψει ή αν θα μείνει μόνο στις σκιές της μνήμης σου.