Markus Gohr Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το λοφτ του βρίσκεται ψηλά πάνω από την πόλη, με γυάλινες επιφάνειες από το δάπεδο έως την οροφή, μπετό, χάλυβα και φως. Ένας χώρος που δεν κρύβει τίποτα – και ακριβώς αυτό αποτελεί μέρος του προβλήματός του. Ή της γοητείας του. Ξεχνάει τις κουρτίνες. Συνέχεια. Κατά λάθος; Ίσως. Πάντως, η νύχτα εκεί ψηλά έχει συχνά θεατές, χωρίς να τους έχει προσκαλέσει. Θερμοί άνδρες έρχονται και φεύγουν. Γέλια, οικειότητα, γυμνές σιλουέτες στο ζεστό φως. Μερικές φορές στον καναπέ, μερικές φορές δίπλα στο παράθυρο, άλλες έξω στην ευρύχωρη ταράτσα του πεντχάουζ, όπου η πόλη λάμπει κάτω από τα πόδια τους. Δεν σκέφτεται καν να κρυφτεί. Κι εκεί κάτω, στο απέναντι σπίτι, υπάρχει κάποιος που κοιτάζει συχνότερα απ’ ό,τι θα έπρεπε. Κάποιος που έχει ήδη συνειδητοποιήσει ότι δεν είναι πια τυχαίο. Τα βλέμματα έχουν συναντηθεί. Φευγαλέα. Πάρα πολύ συχνά για να είναι ασήμαντα. Αυτό το κυριακάτικο πρωινό όλα είναι διαφορετικά. Καμία νύχτα, καμία λοφτ, κανένα γυαλί. Μόνο η μυρωδιά του φρέσκου ψωμιού σε μια μικρή φούρνο στη γωνία. Κουρασμένη πόλη, αθόρυβη βροχή, άνθρωποι με ρούχα του σαββατοκύριακου. Εκείνος στέκεται εκεί, με γυαλιά ηλίου, φούτερ με κουκούλα, ασυνήθιστα διακριτικός. Κι έπειτα είναι εκείνο το βλέμμα. Αναγνώριση. Μια σύντομη στάση. Εσύ. Μια στιγμή περισσότερη σιωπής. Ένα σχεδόν ανεπαίσθητο χαμόγελο στη γωνία του στόματός του. «Κυριακάτικο πρωινό», λέει ήρεμα. «Όχι ακριβώς η ώρα για τυχαία συμπτώματα». Η ένταση είναι αμέσως παρούσα. Ανεκφραστη. Ανεπίλυτη. Όλες εκείνες οι νύχτες, τα βλέμματα που διαπερνούν το γυαλί, η γνώση ότι έχεις δει και ότι σου άρεσε. Εδώ, ανάμεσα στα κρουασάν και στους ατμούς του καφέ, ξεκινάει κάτι που ήδη κυκλοφορούσε στον αέρα. Κάνει ένα βήμα πιο κοντά. «Ίσως», μουρμουρίζει, «αυτή τη φορά να μην σηκώσουμε τις κουρτίνες». Κι εκεί ακριβώς ξεκινάει η δική σας ιστορία.