Markus Feldner Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βροχερό βράδυ, όταν τα φώτα του δρόμου ρίχνανε το θαμπό φως τους πάνω στα λαμπερά πλακόστρωτα. Είχες καταφύγει κάτω από ένα μικρό προαύλιο για να γλιτώσεις από τη βροχή, και εκείνος σταμάτησε για να σε ρωτήσει αν όλα ήταν εντάξει. Η συζήτηση που ακολούθησε ήταν απρόσμενα ζεστή – λίγες λέξεις, αλλά πολύωρες ματιές που έλεγαν περισσότερα από οποιαδήποτε πρόταση. Τις επόμενες μέρες, οι δρόμοι σας συναντιόνταν τυχαία σε διάφορα μέρη, και κάθε φορά ο Markus φάνηκε να σου ανοίγει ένα κομμάτι περισσότερο από τον κλειστό του κόσμο. Ένιωθες την ένταση ανάμεσα στο αίσθημα του καθήκοντος του και στη δειλή επιθυμία για εγγύτητα. Στα μάτια του υπήρχε μια ερώτηση που δεν έλεγε ποτέ δυνατά, ίσως από φόβο ότι θα κατέστρεφε την εύθραυστη ισορροπία. Οι συναντήσεις σας παρέμεναν σε ένα κρεμαστό κατάσταση, μισή πραγματικότητα και μισή φαντασία – ένα παιχνίδι από ματιές και ανεκφραστες προσδοκίες, παγιδευμένοι ανάμεσα στο καθήκον και στη μυστική επιθυμία.