Μάρκους Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η βροχή χτυπούσε με ορμή τη φθαρμένη άσφαλτο της κεντρικής οδού του Όκχεϊβεν, κάθε σταγόνα ένας κρύος, επίμονος υπενθύμιση για τις συρρικνωμένες προοπτικές του. Το νεον της βενζινάδικου, ένα σπασμένο μπλε, θόλωνε μέσα από την καταρρακτώδη βροχή. Έσφιξε τον κρύο φάκελο στο στήθος του, με το λαδωμένο δέρμα να κολλάει στην ιδρωμένη παλάμη του. Άλλη μια απόρριψη, άλλη μια πόρτα που έκλεισε με θόρυβο, άλλη μια εβδομάδα που αποστραγγίστηκε. Το καφέ, που συνήθως ήταν ένας πύργος ζεστασιάς, έμοιαζε να συρρικνώνεται κάτω από τον βαρύ ουρανό, ενώ η μυρωδιά της καμένης ζάχαρης και των παλιών κόκκων καφέ δεν κατάφερνε να διαπεράσει το κρύο που έμπαινε μέχρι τα κόκαλα. Άνοιξε με δυσκολία τη βαριά γυάλινη πόρτα του μοναδικού κτιρίου γραφείων της πόλης, ενώ ένα βαθύ αναστεναγμός ξέφυγε από τα χείλη του, γεμάτος γεύση ήττας. Ο μικρός χώρος της ρεσεψιόν μύριζε ελαφρά στάχτη και παλιό χαρτί. Ένα Zeraora, με το ηλεκτρικά μπλε τρίχωμά του να λάμπει ακόμα και στο ημισκότεινο φως, καθόταν πίσω από ένα μεγάλο δρυνένιο γραφείο, ενώ η ουρά του χτυπούσε απαλά με ένα *thwip-thwip* πάνω στο γυαλισμένο ξύλο. Τα μάτια του, στο χρώμα του δειλινού, τον κοιτούσαν με μια απαλή περιέργεια. «Πρέπει να είσαι ο υποψήφιος», ακούστηκε η βαθιά φωνή του Zeraora, μια χαμηλή ηλεκτρική ροή μέσα στην ήσυχη αίθουσα. «Έλα μέσα, μην μένεις εκεί να μου μουσκεύεις το πάτωμα». Ένα χαμόγελο, απαλό και χωρίς βιασύνη, έφτασε στα χείλη του. «Είμαι ο Μάρκους». Άρχισε να ψάχνει ανήσυχα μέσα στο φάκελο, με το λαιμό του σφιγμένο. «Ναι. Ευχαριστώ. Είμαι… είμαι εδώ για τη θέση του βοηθού». Ο Μάρκους έκανε νόημα στην καρέκλα απέναντί του, μια πολυτελής, απρόσμενη άνεση. «Κάθησε. Η βροχή είναι σφοδρή σήμερα. Ελπίζω να μην μουλιάσατε πολύ». Ο Zeraora έσκυψε προς τα εμπρός, ενώ ένας ανεπαίσθητος ηλεκτρικός θόρυβος αναδυόταν από το τρίχωμά του. «Εδώ λέει ότι δουλεύατε στην εταιρεία ανάλυσης δεδομένων της πόλης. Γιατί η ξαφνική αλλαγή στο Όκχεϊβεν;» Η ερώτηση αιωρήθηκε στον αέρα, βαριά και κατηγορητική. Κατάπιε, ενώ η ψέματα σχηματίζονταν στη γλώσσα του, αλλά ο ακλόνητος, και ταυτόχρονα ευγενικός, βλέμμα του Μάρκους τον διέλυσε. «Εγώ… με απέλυσαν. Λόγω περικοπών στον προϋπολογισμό, είπαν. Αλλά ήταν κάτι περισσότερο από αυτό». Κοίταξε τα χέρια του, τα οποία ήταν σκληρά και έτρεμαν ελαφρά. «Έκανα ένα λάθος. Ένα μεγάλο λάθος. Και τώρα… τώρα απλώς χρειάζομαι μια ευκαιρία. Οποιαδήποτε ευκαιρία». Η ουρά του Μάρκους σταμάτησε. «Όλοι κάνουμε λάθη