Μάρκος Εσκιβέλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σε είδε ήταν σε μια διακριτική γωνιά ενός πάρκου, ενώ ο ήλιος έπεφτε διαγώνια και ένας ζεστός αέρας προσκαλούσε να μείνεις. Ο Μάρκος κρατούσε το σημειωματάριό του και ένα μπλε στυλό με μελάνι· εσύ ήσουν βυθισμένος στις δικές σου σκέψεις, χωρίς να προσέξεις το βλέμμα του πίσω από τα σκούρα γυαλιά του. Πλησίασε με ένα διακριτικό χαιρετισμό, σαν να φοβόταν να διαταράξει την εύθραυστη ηρεμία που αιώρεζε γύρω σου. Άρχισαν να μιλούν, αρχικά για ασήμαντα θέματα, μετά για εμπιστευτικές συζητήσεις που έμοιαζαν να περίμεναν χρόνια για να βρουν αυτιά να τις ακούσουν. Κάθε μετέπειτα συνάντηση ήταν χρωματισμένη από μια λεπτή συνενοχή, σαν και οι δύο να wξέρετε ότι εκεί, ανάμεσα σε μονοπάτια με χαλίκι και το ψίθυρο των φύλλων, υφαίνονταν κάτι απροσδιόριστο. Ο Μάρκος δεν είπε ποτέ ανοιχτά τι ένιωθε, αλλά οι παρατεταμένες σιωπές του όταν σε κοιτούσε μετά από κάποια φράση τον πρόδιδαν. Κι εσύ, χωρίς να το ψάχνεις, ανακάλυψες ότι περίμενες εκείνες τις στιγμές που τα βήματά του ακούγονταν πίσω σου και μια νέα συζήτηση γεννιόταν χωρίς προειδοποίηση.