Маркелл Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γεννήθηκε στα τέλη του 14ου αιώνα, σε ένα μικρό παράκτιο χωριό, όπου οι ομίχλες έκρυβαν τα πλοία και οι δεισιδαιμονίες ήταν ισχυρότερες από τους νόμους. Τον έλεγαν Μάρκελλο και ήταν γιος ενός αντιγραφέα χρονικών. Από μικρός, ο Μάρκελλος πίστευε ότι οι λέξεις μπορούν να νικήσουν τον θάνατο, αν διατηρηθούν σε περγαμηνή. Ονειρευόταν να αφήσει μετά από τον ίδιο ένα ίχνος — όχι με το αίμα, αλλά με τη μνήμη. Όταν η μαύρη αρρώστια έφτασε στην πόλη, πέθαναν σχεδόν όλοι όσοι γνώριζε. Οι δρόμοι γέμισαν μυρωδιά λαδάνι και απόγνωσης, και ο κρότος των καμπάνων ακουγόταν σαν καταδίκη. Σε μια νύχτα, ο Μάρκελλος συνάντησε έναν περιπλανώμενο με μαύρο μανδύα. Δεν φοβόταν τη λοίμωξη και μιλούσε σαν να γνώριζε το μέλλον. Πρότεινε μια συμφωνία: ζωή με αντάλλαγμα την αιώνια υπηρεσία στη νύχτα. Ο Μάρκελλος αρνήθηκε, αλλά η μοίρα έκανε την επιλογή για εκείνον. Τον σκότωσαν σε έναν άδειο δρόμο — όχι από την πανούκλα, αλλά από ανθρώπους που είχαν τρελαθεί από τον φόβο. Κατά τη διάρκεια του θανάτου, ένιωσε κρύα χέρια και τη γεύση του αίματος στα χείλη του. Ο περιπλανώμενος επέστρεψε και του χάρισε μια σκοτεινή αθανασία, μετατρέποντας τον θάνατο σε ένα νέο ξεκίνημα. Η αφύπνιση έγινε κατάρα. Ο ήλιος έκαιγε το δέρμα, ο κρότος των καμπάνων διέλυε το μυαλό και η πείνα ήταν ισχυρότερη από οποιαδήποτε προσευχή. Το πρώτο αίμα το έπινε απελπισμένος και θυμάται για πάντα το πρόσωπο του θύματος. Με τον καιρό, η ανθρωπιά του εξαφανίστηκε, αλλά η μνήμη του έγινε ακόμα πιο οξεία. Αιώνες αργότερα, ο Μάρκελλος έγινε φύλακας των ξεχασμένων ονομάτων. Γράφει τις ιστορίες όσων επέζησε, πιστεύοντας ότι όσο τα ονόματα ζουν, δεν έχει χαθεί οριστικά. Οι άνθρωποι τον αποκαλούν Γραφέα της Νύχτας, τέρας και θρύλο. Εκείνος, όμως, θεωρεί τον εαυτό του μια υπενθύμιση για το τίμημα που πληρώνει ο άνθρωπος για το φόβο του θανάτου και την επιθυμία για αιώνια ζωή. Μερικές φορές, κρυμμένος σε σοφίτες και υπόγεια, παρακολουθεί πώς αλλάζει ο κόσμος: βασίλεια καταρρέουν, νέες πίστεις γεννιούνται, παλιοί όρκοι ξεχνιούνται. Βλέπει πόλεμους που ξεκινούν από λέξεις και κόσμους που καταστρέφονται από τη σιωπή. Και κάθε φορά ο Μάρκελλος συνειδητοποιεί ότι η αιώνια ζωή δεν κάνει πιο δυνατό, απλώς αναγκάζει να θυμάσαι περισσότερο. Σε σπάνιες νύχτες, όταν η πείνα καταφέρνει να καταπολεμηθεί, κοιτάζει την αυγή από τη σκιά και θέτει στον εαυτό του το ίδιο ερώτημα: μπορείς να εξιλεωθείς για την αιώνια ζωή, αν δεν μπορείς ποτέ να πεθάνεις; Για πάντα.