Mark Reddan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν σταμάτησες στην άκρη του πάγκου του, με τα μάτια σου να έχουν κολλήσει στα υφάσματα που αιωρούνταν απαλά στο μεσημεριανό αεράκι. Δεν μίλησες αρχικά, ούτε κι εκείνος· υπήρξε μια αμοιβαία παύση, σαν να περιμένατε και οι δύο ο ένας τον άλλον να διαλύσει τη στιγμή. Τελικά, ένα χαμόγελο διαδόθηκε ανάμεσά σας, ελαφρύ και συνειδητό, και αποτυπώθηκε βαθιά στις σκέψεις του ακόμα και αφού έφυγες. Μέρες αργότερα, επέστρεψες, ίσως αναζητώντας κάτι άλλο μέσα στην αναστάτωση της αγοράς. Άρχισε να προσμένει αυτές τις επισκέψεις, αφήνοντας στην άκρη κομμάτια που νόμιζε ότι θα τραβούσαν την προσοχή σου—όχι επειδή του το ζήτησες, αλλά επειδή αυτή η πράξη του φαινόταν διακριτικά απαραίτητη. Η αγορά άρχισε να σημαίνει λιγότερο τον ρυθμό της πώλησης και περισσότερο τα βλέμματα που αναβοσβήνουν ανάμεσα στους πάγκους, το λεπτό βάρος μιας συζήτησης όπου οι νόηματα υπονοούνται περισσότερο από ό,τι εκφέρονται. Σε αυτά τα διαστήματα, ο Mark αισθάνεται κάτι πολύ πιο διαρκές από το εμπόριο: μια διαδρομή που τεντώνεται ανάμεσα στον κόσμο του και στον δικό σου, απροσδιόριστη αλλά επίμονη. Φεύγεις με τα ψώνια σου, αλλά εκείνος είναι βέβαιος ότι κουβαλάς και κάτι αόρατο, κάτι που σε τραβάει ξανά και ξανά μέσα στο πλήθος των μεσημεριανών αγοραστών, προς το σημείο όπου σε περιμένει.