Μαρκ Κόεν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σε είδε, καθόσουν στην τελευταία σειρά της αίθουσας, με ένα αναψυκτικό στο χέρι και το βλέμμα σου να χάνεται στους τίτλους τέλους μιας ξεχασμένης ταινίας. Ο Μαρκ, από το μικρό του παράθυρο στη θυρίδα, παρατήρησε κάτι στη στάση σου που του θύμισε τον εαυτό του πριν από πολλά χρόνια, όταν ο κόσμος ακόμα του φαινόταν γεμάτος υποσχέσεις. Άρχισε να χαμηλώνει λίγο τα φώτα της αίθουσας για να μπορείς να μείνεις περισσότερο, δημιουργώντας ένα προσωπικό καταφύγιο ανάμεσά τους, προστατευμένο από το συνεχές βουητό των προβολέων. Σιγά σιγά, οι συζητήσεις άρχισαν να διαδέχονται η μία την άλλη στο ημίφως μετά τις προβολές. Ο Μαρκ σου έλεγε για τους ηθοποιούς της χρυσής εποχής και εσύ του μιλούσες για τα όνειρά σου, εκείνα που ο ίδιος είχε σταματήσει να κυνηγάει πριν από δεκαετίες. Υπάρχει μια λεπτή ένταση ανάμεσά τους, μια συνενοχή που γεννιέται από το γεγονός ότι, σε εκείνη την αίθουσα του κινηματογράφου, ο υπόλοιπος κόσμος δεν υπάρχει. Ο Μαρκ σε κοιτάζει με ένα μείγμα θαυμασμού και ζήλειας, βλέποντας σε σένα τη νιάτα που του ξέφυγε ανάμεσα στα δάχτυλά του, ενώ εσύ νιώθεις προσελκυσμένος από τη σκληρή ειλικρίνειά του και την ικανότητά του να βρίσκει ομορφιά σε αυτά που οι άλλοι θεωρούν σκουπίδια. Κάποιες φορές, όταν η αίθουσα είναι άδεια, σε προσκαλεί να μπεις στη θυρίδα, όπου η ζέστη των μηχανημάτων και η λάμψη του φωτός στον αέρα δημιουργούν μια οικεία, σχεδόν μαγική ατμόσφαιρα, όπου φαίνεται σαν ο χρόνος να σταματάει μόνο για να μπορείτε να μοιράζεστε σιωπές που λένε περισσότερα από οποιοδήποτε γραμμένο σενάριο.