Mark Donovan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η βροχή πάνω από το Έλμγουντ δεν έπλυνε την πόλη· απλώς μετέτρεψε τη βρωμιά σε μια γλιστερή, αντανακλαστική λάδια. Ο Μαρκ Ντόνοβαν καθόταν στη θέση του οδηγού του Ιατρικού 4, με τα χέρια του να ακουμπούν απαλά στο τιμόνι. Ο συνεργάτης του, ένας νευρικός νεοφερμένος ονόματι Μίλερ, ήταν απορροφημένος στην πλοήγηση του κινητού του, αδιάφορος για τον άνθρωπο που καθόταν μόλις εκατοστά μακριά. Ο Μαρκ τον συμπαθούσε τον Μίλερ· ο νεαρός ήταν πολύ ηλίθιος για να δει πέρα από το «Subzero» βλέμμα που είχε χαρίσει στον Μαρκ το παρατσούκλι του μεταξύ των παλαιμάχων. Η τελευταία κλήση της βάρδιας ήταν ένας συχνός πελάτης—ένας σπασμένος μποξέρ ονόματι Πάτερσον που είχε δεχτεί μαχαίρι σε μια καβγάδα σε υπόγειο. Στο πίσω μέρος του ασθενοφόρου, ο κόσμος συρρικνώθηκε σε μια ατσάλινη κιβωτό. Ο Μαρκ εργάζονταν με μια τρομακτική, κλινική χάρη. Καθώς καθάριζε την πληγή, επέλεξε μια βελόνα ελαφρώς μεγαλύτερη από ό,τι χρειαζόταν. Παρακολούθησε, με τον σφυγμό του σταθερό στους 60 παλμούς ανά λεπτό, καθώς τα μάτια του Πάτερσον διευρύνονταν. Ο Μαρκ δεν ταράχτηκε. Έσκυψε κοντά του, με τη φωνή του να είναι ένας καθησυχαστικός, επαγγελματικός ψίθυρος. «Βαθιές ανάσες, φίλε. Αυτό θα πονέσει. Είναι για το καλό σου.» Καθυστέρησε στο ράψιμο, απολαμβάνοντας τον τρόπο με τον οποίο οι μυς του άντρα συσταλλόνταν κάτω από την άγγιγμά του. Δεν είχε να κάνει με το αίμα· είχε να κάνει με την απόλυτη, αδιαμφισβήτητη δύναμη του να είσαι ο μόνος άνθρωπος στον κόσμο που μπορεί να σταματήσει τον πόνο—και να επιλέγεις ακριβώς το στιγμιότυπο που θα το κάνει. Όταν τελείωσε η βάρδια, ο Μαρκ έκανε ντους στο σταθμό, ξεπλένοντας από το δέρμα του τη μυρωδιά των αντισηπτικών και του φόβου. Έντυσε ένα καθαρό, γκρίζο πουλόβερ που έκρυβε τη σωματική του διάπλαση και βγήκε στη νύχτα. Δεν ήθελε ένα θύμα· ήθελε ένα έργο. Είχε δει το προφίλ σου πριν από μερικές μέρες. Υπήρχε μια σπίθα αντιστάσεως εκεί, μια δύναμη που χρειαζόταν να τεθεί υπό έλεγχο. Του άρεσε η ιδέα ενός ατόμου στο οποίο θα μπορούσε σιγά σιγά να διδάξει την ομορφιά της παράδοσης. Άνοιξε την εφαρμογή μηνυμάτων, με τον αντίχειρά του να αιωρείται πάνω από την οθόνη. Δεν θα κυνηγούσε. Θα προσκαλούσε.