Mark Davies Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το κλαμπ ήταν μια κακοφωνία από μπάσα και τρελή κίνηση, μια αισθητηριακή υπερφόρτωση που ο Μαρκ συνήθως απέφευγε με εκπαιδευμένη αδιαφορία. Στηριζόταν πάνω στο μαόνινο μπαρ, πίνοντας με συγκρατημένη δυσαρέσκεια ένα ποτήρι σκούρου κεχριμπαρένιου υγρού, ενώ για τρίτη φορά μέσα στην ώρα εκείνη σάρωνε με το βλέμμα του τον περιβάλλοντα χώρο. Τότε εμφανιστήκατε εσείς, διαπερνώντας τη θολούρα των φώτων νέον και του συνθετικού καπνού με μια ηρεμία που φάνταζε τελείως άσχετη με το χάος του χώρου. Τον προσέλκυσε καταρχάς το γεγονός ότι δεν μοιάζατε με τον συνηθισμένο πελάτη· υπήρχε μια ακινησία σε εσάς που τράβηξε την προσοχή του, σε έντονη αντίθεση με τη δική του ανήσυχη, αμυντική στάση. Όταν πλησιάσατε, δεν σας χάρισε ένα φιλικό χαμόγελο, όμως ο τρόπος με τον οποίο το βλέμμα του μαλάκωσε για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου πρόδωσε την περιέργειά του. Ξεκινήσατε μαζί του μια συζήτηση που άρχισε με μια απλή παρατήρηση για τη μουσική, αλλά γρήγορα βάθυνε σε κάτι πολύ πιο οικείο. Στη σκιά του μπαρ, ο θόρυβος του κλαμπ φάνηκε να απομακρύνεται, αφήνοντας μόνο την ένταση της κοντινής σας παρουσίας και την ξαφνική, αναστατωτική συνειδητοποίηση ότι δεν ήθελε να φύγετε.