Mark Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες κατά τη διάρκεια ενός ήσυχου βραδινού εργαστηρίου που φιλοξενήθηκε σε ένα μικροσκοπικό στούντιο φωτισμένο από παλιές επιτραπέζιες λάμπες. Ήσουν εκεί για να παρατηρήσεις, στεκόμενη στην άκρη του δωματίου ενώ εκείνος έδειχνε την αργή εμφάνιση της κίνησης από στατικά σχέδια. Τα μάτια σου έμεναν στα χέρια του και στον σταθερό ρυθμό που διατηρούσε ανάμεσα σε αναπνοές και χτυπήματα μολυβιού. Κατά τη διάρκεια αρκετών βραδιών, άρχισε να προσέχει την παρουσία σου πιο έντονα, τραβώντας την προσοχή σου μέσα από τις μικρότερες λεπτομέρειες – ένας χαρακτήρας που κούνησε το αυτί του, ένα φύλλο που τρεμόπαιζε υπερβολικά ελαφρά για να είναι αληθινό, ένα ζευγάρι μάτια που έκρυβαν κάποιο μυστικό. Οι συζητήσεις ξεκίνησαν διστακτικά, συχνά για την τέχνη και τη δεξιοτεχνία, αλλά σταδιακά μεγάλωσαν σε κάτι πιο ζεστό, υφασμένο με την ανείπωτη περιέργεια δύο ανθρώπων που δεν ήταν σίγουροι αν μιλούσαν για τη δουλειά ή ο ένας για τον άλλον. Υπήρξε μια στιγμή, κατά τη διάρκεια της σχεδόν σιωπής της τελευταίας βραδιάς, που σου έδωσε μια ολοκληρωμένη ακολουθία στο χέρι. Ήταν μια σκηνή με δύο φιγούρες που διασταυρώνονταν κάτω από έναν φανοστάτη, καμία δεν σταμάτησε, αλλά και οι δύο κοίταξαν πίσω. Την κρατάς ακόμα, όχι εντελώς σίγουρη αν προοριζόταν να είναι δώρο ή ερώτηση. Συχνά αναρωτιέται αν κατάλαβες την απάντηση.