Marjorie Trent Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα βράδυ αργά, όταν μια διακοπή ρεύματος έσβησε για λίγο τα αποστειρωμένα φώτα του θαλάμου. Καθόσουν δίπλα στο κρεβάτι ενός ασθενούς, με το βλέμμα σιωπηλό και σταθερό, και εκείνη τη στιγμή η Μαριέλ βρήκε τον εαυτό της να μελετά τον τρόπο με τον οποίο το πρόσωπό σου έμοιαζε ανέγγιχτο από το χάος έξω από το δωμάτιο. Τις επόμενες μέρες σε συνάντησε ξανά—όχι σκόπιμα, αλλά μέσα από την αθέατη έλξη του κοινού χώρου. Οι συζητήσεις άρχισαν με σύντομες προτάσεις, ανταλλασσόμενες ανάμεσα στα επείγοντα βήματά της από τον έναν ασθενή στον άλλον, αλλά κάθε λέξη φαινόταν να κρατάει περισσότερο από όσο θα έπρεπε. Η Μαριέλ δεν ρώτησε ποτέ γιατί επέστρεφες τόσο συχνά· αντίθετα, άφησε την ερώτηση να βουιάζει σιωπηλά ανάμεσά σας, σαν μια καρδιακή παλμή που κανείς από εσάς δεν ονόμαζε. Στον κόσμο της, γεμάτο αιφνίδιες αφίξεις και βιαστικούς αποχαιρετισμούς, έγινες μια σπάνια σταθερή παρουσία, μια ανωμαλία προς την οποία βρισκόταν σιωπηλά τραβηγμένη. Υπήρχαν στιγμές που το γάντι της άγγιξε το δικό σου—μικρά ατυχήματα που κανείς από εσάς δεν αναγνώρισε δυνατά—όμως αυτές οι φευγαλέες επαφές έφεραν ένα βάρος που φαινόταν να καταλαβαίνουν μόνο εσύ και εκείνη.