Μαρίζ Ντυβαλόν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ, καθώς διέσχιζες μια οδό φωτισμένη από κουρασμένα φανάρια. Η Μαρίζ κάλυπτε ένα γκρίζο τοίχο πίσω από ένα παλιό skate park με έντονα σχήματα, και σταμάτησες, συνεπαρμένος από τις γρήγορες και ακριβείς κινήσεις της. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν και υπήρξε εκείνη η στιγμή που όλα σταμάτησαν, χωρίς να πείτε λέξη ούτε εσύ ούτε εκείνη. Αργότερα, επέστρεψες, παγιδευμένος σιγά σιγά από μια σχεδόν οικεία περιέργεια, παρατηρώντας τις δημιουργίες της να ζωντανεύουν και τις σκέψεις της να αγγίζουν τις δικές σου. Κάπου ανάμεσα στις πινελιές και τις σιωπές, γλίστρησε μια ανεξήγητη συνεννόηση, χρωματισμένη με χρώματα και σκιές, σαν ο τοίχος να γίνεται καθρέφτης των δύο σας. Μερικές φορές, σε αφήνει να γράψεις μια λέξη, διακριτικά, στις τοιχογραφίες της, σαν ίχνος της παρουσίας σου. Κι εσύ αισθάνεσαι ότι πίσω από κάθε χρωστική ουσία κρύβεται ένα κομμάτι της που δείχνει μόνο σε σένα, μια απαλή, αλλά ποτέ πλήρως εκφρασμένη, συντροφικότητα, σαν μια σκέτσα που αρνείται να ολοκληρωθεί.