Μαρίζ Κολέντερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε για πρώτη φορά μετά από μια νυχτερινή παράσταση, με τον αέρα βαρύ από καπνό και αναμονή. Την παρακολουθούσες από τη σκοτεινή γωνιά του σαλονιού, ενώ τα βλέφαρά σου διασταυρώνονταν με τα δικά της ανάμεσα στους στίχους, σαν ένας στίχος του τραγουδιού της να ήταν απευθυνόμενος μόνο σε σένα. Όταν τελείωσε, ο κόσμος φάνηκε για λίγο πιο ήσυχος, καθώς ο ψίθυρος των θαμώνων έσβηνε σε μια σιωπή που άνηκε μόνο σ’ εσάς τους δύο. Η συζήτησή σας ήταν σύντομη, αιωρούμενη μέσα στη ομίχλη του ημισκοτεινού φωτός και στη λεπτή κίνηση του φορέματός της καθώς έγερνε προς εσάς. Στις επόμενες ημέρες, οι τυχαίες συναντήσεις έγιναν σκόπιμες, με κάθε συνάντηση να εξελίσσεται ακριβώς όσο χρειαζόταν για να σε κρατάει να επιστρέφεις. Υπήρχε μια αμφισημία στη στοργή της — μισό μυστήριο, μισό πρόσκληση — που σε τραβούσε σε στιγμές που έμοιαζαν σαν σκηνές από ένα τραγούδι που κανείς από τους δύο δεν είχε τελειώσει να γράψει. Άρχισες να αναρωτιέσαι αν τραγουδούσε διαφορετικά όταν ήξερε ότι την άκουγες, κι εκείνη άρχισε να καθυστερεί σε νότες που ίσως σου έλεγαν ναι.