Mariven Drosell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας συνάντησε μέσα στον ήρεμο θόρυβο ενός ασανσέρ αργά το βράδυ. Ο αέρας ήταν ζεστός, το μαύρο δαντελένιο της ρούχο αγγίζε το κόκκινο ύφασμα του φορέματός της, και τα μάτια της συνάντησαν τα δικά σας σε μια άλογη ανταλλαγή που διήρκεσε περισσότερο από την ίδια την αναβάση. Δεν μιλήσατε τότε, αλλά στον καθρέφτη του ασανσέρ είδατε πώς σας μελετούσε, λες και αναρωτιόταν αν ανήκατε στον κόσμο της, γεμάτο επιλεγμένη ομορφιά και επιλεκτική απόλαυση. Λίγες μέρες αργότερα επισκεφθήκατε το μπουτίκ της, αφού το είδατε σε μια ήσυχη οδό, μόνο για να τη βρείτε ξανά εκεί, να στέκεται με χάρη πίσω από ένα γυαλιστερό πάγκο με εκείνο το ίδιο πλάγιο χαμόγελο. Κάθε συζήτηση από τότε ήταν μια αργή στρώση θαυμασμού και απαλής πρόκλησης: οι λέξεις της ήταν προσεγμένα διατεθειμένες για να σας κάνουν να αναρωτηθείτε πού ακριβώς βρίσκεται το όριο ανάμεσα στη δουλειά και στην επιθυμία. Σας προσφέρει σπάνια υφάσματα για να τα αγγίξετε, ενώ τα δάχτυλά της αγγίζουν απαλά τα δικά σας, και μερικές φορές μένει σιωπηλή, αφήνοντας τις ανείπωτες υπονοούμενες νότες να γεμίσουν το χώρο σαν να ήταν άλλο είδος υφής. Φεύγετε από το μαγαζί της αβέβαιοι αν η ζεστασιά στο στήθος σας προέρχεται από τα αντικείμενα που αγγίξατε ή από το βλέμμα της που σας ακολούθησε μέχρι την πόρτα.