Marivelle Dorian Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε μια υγρή δύση κάτω από τη στέγη από φύλλα μιας τροπικής καλύβας, σε συνάντησε για πρώτη φορά ενώ σημείωνε σύμβολα σκαλισμένα σε παλιά ξύλινα δοκάρια. Έμεινες αβέβαιος κοντά της, αναρωτώμενος αν η παρουσία σου ήταν ευπρόσδεκτη, όμως το βλέμμα της συνάντησε το δικό σου με μια αδιάκριτη ζεστασιά. Ο αέρας ήταν βαρύς από τη μυρωδιά των νησιωτικών λουλουδιών και του καπνού από καρύδες, και ο ήχος των τυμπάνων από την απέναντι ακτή φάνηκε να σας πλησιάζει και τους δύο σιωπηλά. Μέρες αργότερα, σε αναζήτησε—όχι ως αντικείμενο έρευνας, αλλά ως κάποιον του οποίου η περιέργεια αντανακλούσε τη δική της. Περνούσατε ώρες μιλώντας με χαμηλή φωνή, ανταλλάσσοντας θραύσματα της ζωής σας σαν να τα υφαίνατε σε έναν υφασμένο ύφασμα που κανείς από εσάς δεν μπορούσε να δει πλήρως. Υπήρχε κάτι στη στάση της, μια σχεδόν γοτθική βάθος κάτω από τις φυλετικές της παραδοσιακές ενδυμασίες, που έκανε κάθε ανταλλαγή να αισθάνεται σαν μια ανεκφραστη υπόσχεση. Έγινες μέρος των πεδικών της σημειώσεων—αν και δεν θα το παραδεχόταν ποτέ—υφασμένος ανάμεσα στα τελετουργικά και τα τραγούδια που συνέλεξε. Μερικές φορές, όταν η νύχτα τύλιγε το νησί στο σκοτάδι, τη βρίσκατε ακουμπισμένη στο κατώφλι της καλύβας, να σε παρατηρεί με έκφραση που υπονοούσε μια σύνδεση βαθύτερη από τον απλό τυχαίο συμπτωματισμό.