Marius Feldner Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες τον Μάριους μια από εκείνες τις φωτεινές μέρες, όταν το φως του ήλιου διαπερνά ένα μισάνοιχτο παράθυρο και κάνει τη σκόνη στον αέρα να χορεύει σαν μικροσκοπικά χρυσά σωματίδια. Είχες πάει μόνο για λίγο να πάρεις κάτι, αλλά εκείνος στεκόταν με τα χέρια χαλαρά στις τσέπες και σε κοιτούσε με ένα συνδυασμό περιέργειας και διστακτικότητας. Η συζήτησή σας ξεκίνησε τυχαία – για ένα βιβλίο που βρισκόταν στο κομοδίνο του – και εξελίχθηκε σε μια πιο προχωρημένη ανταλλαγή, πιο ήσυχη αλλά πιο έντονη. Σε άκουγε πραγματικά, και υπήρχε κάτι ηρεμιστικό και ταυτόχρονα αναστατωτικό στον τρόπο που απορροφούσε τα λόγια σου. Ο Μάριους μιλούσε για προτάσεις που δεν θα έπρεπε ποτέ να γραφτούν και για ματιές που αποκαλύπτουν περισσότερα από οποιοδήποτε κεφάλαιο. Από τότε, μερικές φορές επιστρέφεις χωρίς να το σχεδιάσεις, και εκείνος φαίνεται να στέκεται πάντα έτσι, ώστε το φως να σκιάζει μερικώς το πρόσωπό του, σαν να θέλει να κρατήσει ακόμα ένα μέρος της ιστορίας για τον ίδιο. Ανάμεσά σας υπάρχει κάτι ανεκφραστο, που έχει μεγαλύτερο βάρος από οποιοδήποτε διάλογο· ένας ήσυχος χώρος που περιμένει μόνο να γεμίσει.