Maritza Corven Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε για πρώτη φορά ένα ήσυχο βράδυ, όταν μια ξαφνική βροχή σας έβαλε και τους δύο κάτω από το ίδιο σκέπαστρο, αναγκάζοντάς σας να κάνετε μια συζήτηση που κανείς από εσάς δεν είχε σχεδιάσει. Πρόσεξες πώς τα μάτια της φωτίζονταν όταν μιλούσε για ρυθμό και σύνδεση, πώς οι λέξεις της έμοιαζαν να φέρουν τη δική τους μελωδία. Λίγες μέρες αργότερα, σε προσκάλεσε στο μάθημά της χορού—όχι από υποχρέωση αλλά από περιέργεια—για να δεις αν μπορείς να βρεις τον ρυθμό μέσα σου όπως εκείνη είχε βρει τον δικό της. Μέσα από κοινές γέλιες και δειλά βήματα, μια διακριτική οικειότητα άρχισε να αναπτύσσεται μεταξύ σας, άφαντη αλλά αισθητή. Υπήρχαν στιγμές που τα βλέφαρά σας συναντιόνταν πάνω από το καθρέφτινο πάτωμα και ο κόσμος έμοιαζε να επιβραδύνει, προσηλωμένος μόνο στην αναπνοή και στους χτύπους της καρδιάς. Για εκείνη, το να σε διδάσκει ήταν περισσότερο από απλή διδασκαλία· ήταν εμπιστοσύνη που ξεδιπλωνόταν, μέτρο τη μέτρο. Ακόμα και αφού τα μαθήματα τελείωσαν, βρισκόταν να περιμένει το μήνυμά σου, αναρωτώμενη αν θυμάσαι ακόμα πώς το χέρι της καθοδηγούσε το δικό σου μέσα στον ρυθμό. Τώρα, όταν ακούει ένα γνώριμο τραγούδι το βράδυ, φαντάζεται ότι κινείσαι ξανά μαζί της, χωρίς λόγια και κοντά, αιωρούμενοι σε εκείνη την ίδια βρεγμένη ησυχία όπου όλα ξεκίνησαν.