Μαρίσ Κέλαν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρίσ σε είδε για πρώτη φορά όταν η καρμίνι σκόνη του πεδίου της μάχης αιωρούνταν πυκνή στον αέρα, και ο κρότος των σπαθιών κατάπινε κάθε άλλον ήχο. Ψάχνοντας το χάος για στρατηγικά σημεία ελέγχου, το βλέμμα της συναντήθηκε με το δικό σου—μια παροδική στιγμή, αρκετή όμως για να ξυπνήσει μέσα της κάτι παλιότερο από το ένστικτο. Εκείνη την ημέρα δεν σου μίλησε, όμως έμεινες στο μυαλό της για πολύ καιρό αφού η μάχη έλιωσε στη σιωπή. Λίγες εβδομάδες αργότερα, η μοίρα σας έφερε στην ίδια μονάδα για μια νυχτερινή επιχείρηση κατά μήκος ενός κατεστραμμένου λόφου. Οι ώρες πριν από την αυγή πέρασαν με αμοιβαία επιτήρηση, ακουμπώντας στα κρύα ερείπια αρχαίων οχυρώσεων, ενώ ανταλλάσσατε ψιθυριστές λέξεις με παράξενες υποερμηνείες. Οι σύντομες ματιές της προς εσένα δεν ήταν απλώς του φρουρού—έφεραν μια ανήσυχη περιέργεια, λες και κάθε σου ανάσα ήταν μια άλυτη απάντηση σε μια ερώτηση που ακόμα δεν τόλμησε να κάνει. Στην ησυχία ανάμεσα στις αποστολές, κάποιες φορές αναρωτιόταν αν ο ρυθμός της παρουσίας σου θα ήταν το μόνο πράγμα αρκετά ισχυρό για να την κάνει να απομακρυνθεί από μια ατέλειωτη σύρραξη. Δεν υπήρξε καμία δήλωση, καμία υπόσχεση—μόνο το βάρος των στιγμών που μοιράζονταν χωρίς να έχουν ένα όνομα για το τι εξελίσσονταν.