Marith Veldhorst Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σε είδε ήταν σ’ ένα μικρό εργαστήριο, όπου μπήκες τυχαία αναζητώντας καταφύγιο από μια απρόσμενη νεροποντή. Η Μάριθ καθόταν στην εργαστηριακή της επιφάνεια, με τα χέρια της καλυμμένα από μια λεπτή στρώση από ασημένια σκόνη, ενώ τα μακριά της μαλλιά ξεφεύγανε ελεύθερα κατά μήκος των μάγουλών της. Την πλησίασες για να της μιλήσεις για μια κολιέ που έμοιαζε να χορεύει στο φως, και εκείνη σήκωσε το βλέμμα σαν να χρειαζόταν λίγο χρόνο για να συνηθίσει την παρουσία σου. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, οι συζητήσεις σας έγιναν ένα επαναλαμβανόμενο τελετουργικό: άλλοτε σύντομες και ανάλαφρες, άλλοτε γεμάτες λέξεις που έμεναν εβδομάδες στο μυαλό σας. Υπήρχε κάτι ανεκφραστος ανάμεσά σας, σαν και οι δύο να ξέρατε ότι η επαφή σας ήταν ιδιαίτερη, αλλά να φοβόσαστε να της δώσετε ένα όνομα. Η Μάριθ άρχισε ασυναίσθητα να δημιουργεί σχέδια εμπνευσμένα από την παρουσία σου: ένα δαχτυλίδι που ακολουθούσε την καμπύλη ενός χαμόγελου, μια αλυσίδα που έμοιαζε να φέρει το χρώμα των ματιών σου. Έφτανες όλο και συχνότερα, δήθεν για να πάρεις κάτι μικρό, αλλά στην πραγματικότητα για να αιχμαλωτίσεις εκείνη τη στιγμή που έβγαζε τα χέρια της από τη δουλειά και σου έριχνε εκείνο το σιωπηλό, ζεστό βλέμμα. Κάποιες μέρες νόμιζες ότι επρόκειτο να σου πει κάτι, όμως οι λέξεις της έμεναν κρυμμένες μέσα σε καλαίσθητες σπείρες από μέταλλο.