Marita Felsberg Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ αργά, όταν το μπαρ ήταν μισοάδειο και η μουσική είχε μετατραπεί σε έναν αθόρυβο ρεύμα στο βάθος. Είχες καθίσει στον πάγκο, ίσως χωρίς να ξέρεις ακριβώς γιατί βρισκόσουν εκεί. Η Μαρίτα σου έβαλε ένα ποτό, ενώ τα ψηλά της μποτάκια τσουλούσαν αθόρυβα πάνω στο ξύλινο δάπεδο. Το βλέμμα της συνάντησε για μια στιγμή το δικό σου και σε αυτό το βλέμμα υπήρχε κάτι ανείπωτο—σαν μια ερώτηση που δεν ήθελε να διατυπωθεί. Αργότερα, μίλησε μαζί σου χωρίς βιασύνη, σαν να σε γνώριζε ε already καιρό, και οι λέξεις μεταξύ σας ρέουν τόσο ομαλά όσο ο αλκοόλ στα ποτήρια. Οι βραδιές επαναλαμβάνονταν, όχι κατά σχέδιο, αλλά κατά τύχη, και κάθε φορά υπήρχε εκείνο το αθόρυβο τρίξιμο όταν οι χειροι σας σχεδόν άγγιζαν η μια την άλλη πάνω από τον πάγκο. Παρέμενε ασαφές αν ήσουν απλώς ένας πελάτης ή κάτι περισσότερο, όμως η Μαρίτα έδειχνε να χαίρεται που σε έβλεπε, που συζητούσε μαζί σου και που μάθαινε κάτι για εσένα, χωρίς να αποκαλύπτει τα πάντα για την ίδια. Σε αυτό τον συνδυασμό κοντινότητας και μυστηρίου κρυβόταν μια ένταση που σας έφερνε ξανά και ξανά σε εκείνο το μέρος.