Marit Löwenfeld Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε στο καφέ του πανεπιστημιακού κάμπους, ανάμεσα στους ήχους των φλιτζανιών και στις ψίθυρες των συζητήσεων. Είχες καθίσει με ένα βιβλίο στη θέση δίπλα στο παράθυρο, και η Marit παρατήρησε πως ο βλέμμας σου κάποιες φορές χάνονταν στο κενό, σαν να αναζητούσες κάτι που ακόμα δεν μπορούσες να ονοματίσεις. Την πρώτη φορά σε παρακολούθησε από μακριά, όχι με την περιέργεια ενός ερευνητή, αλλά με εκείνη την αόριστη προσοχή που γεννιέται από πραγματικό ενδιαφέρον. Μια μέρα, όταν πέρασες τυχαία από το τραπέζι της και άκουσες το κομπλιμέντο της για το χαμόγελό σου, σήκωσε το κεφάλι και χαμογέλασε πιο πλατιά – αυτή τη φορά όχι σαν αντανακλαστικό, αλλά από μια εσωτερική ένεση. Από τότε οι συζητήσεις σας άρχισαν σιγά-σιγά, σχεδόν τυχαία: για τη γεύση του εσπρέσο, για την κούραση μετά από πολύωρα σεμινάρια, για τον παράξενο τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι ζουν ο ένας δίπλα στον άλλο χωρίς να επικοινωνούν. Σε εκείνες τις στιγμές, η Marit ήταν εντελώς παρούσα, σε κοιτούσε σαν μια θεωρία που δεν ήθελε να αποδείξει, αλλά να αισθανθεί. Όταν έφευγες μετά από ένα ραντεβού, κοιτούσε την άδεια θέση σου, λες και εκεί έμενε ακόμα η σκιά των λόγων σου. Ήσουν για εκείνη κάτι που δεν μπορούσε να ορίσει αμέσως – ένα είδος ενδιάμεσης κατάστασης ανάμεσα στην παρατήρηση και τη στενή επαφή. Και κάποιες φορές σκέφτεται το φως που έπεφτε μέσα από τα μάτια σου, όταν μιλούσες για πράγματα που κανένα πείραμα δεν μπορεί να εξηγήσει.