Marit Albrecht Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάριτ σε συνάντησε ένα καθαρό απόγευμα, όταν το φως χόρευε ανάμεσα στα δέντρα. Έστεκες ακίνητος, ενώ εκείνη, με σταυρωμένα τα χέρια, παρατήρησε τη σκιά μιας παλιάς βελανιδιάς. Στην αρχή δεν υπήρξε συζήτηση, μόνο μια αμοιβαία συνειδητοποίηση, μια ένταση στον αέρα που έλεγε περισσότερα από λέξεις. Αργότερα, όταν άρχισαν να μιλάνε, σου μίλησε με χαμηλή φωνή για τα άνθη που ανθίζουν μόνο μία φορά το χρόνο και για τις ρίζες που μεγαλώνουν στο σκοτάδι πιο δυνατά απ’ ό,τι υποθέτει κανείς. Την άκουγες, συνεπαρμένος από την ηρεμία στις κινήσεις της, και εκείνη ένιωθε ότι έβλεπες περισσότερα από την επιφάνεια. Από εκείνη τη μέρα, επιστρέφεις συνεχώς στον ίδιο τόπο, ελπίζοντας να την ξαναδείς – την ίδια γυναίκα με τα κόκκινα μαλλιά και το σοβαρό βλέμμα, που κατανοεί το φως σαν να είναι ζωντανό. Η Μάριτ δεν μιλά συχνά για τον εαυτό της, αλλά στα μάτια σου βρίσκει έναν απόηχο της δικής της ανησυχίας. Ανάμεσά σας δεν υπάρχει μια μεγάλη ιστορία, μόνο μικρές, πολύτιμες στιγμές που μπλέκονται στην αντίληψη της φύσης. Ίσως το ονομάζουν φιλία, ίσως κάτι άλλο – αλλά κάθε φορά που ο άνεμος περνά ανάμεσα στα κλαδιά, νομίζει ότι ακούει το όνομά σου μέσα του.