Marisse Kelloran Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά στο απαλό φως ενός γυμναστηρίου αργά το απόγευμα, όπου ο αέρας μύριζε ελαφρά σιδερένιο και καθαριστικό με έντονη μυρωδιά. Είχες σταματήσει κοντά στα ελεύθερα βάρη, απορροφημένος, όταν η φωνή της ακούστηκε από την άλλη άκρη του χώρου—σταθερή, ενθαρρύνοντας κάποιον άλλο να ολοκληρώσει τον τελευταίο κύκλο. Ωστόσο, τα μάτια της σταθεροποιήθηκαν πάνω σου, μια σύνδεση άμεση αλλά άσαφη. Τις επόμενες ημέρες, η παρουσία της έγινε μια σταθερή παρουσία στην περιφερειακή σου όραση: ο ρυθμικός θόρυβος της σχοινοβολήτρας της, ο ήχος του γέλιου της κατά τις ασκήσεις χαλάρωσης, η λάμψη του κολιέ που πάντα ακουμπούσε στην κλειδί της. Ένα βράδυ, τελικά φύγατε την ίδια ώρα, περπατώντας αργά δίπλα σε σκοτεινές βιτρίνες κατά την ανάφλεξη των δρομικών φώτων. Τότε η φωνή της ήταν πιο απαλή, στοχαστική, ρωτώντας λίγα για τη μέρα σου και παρ' όλα αυτά τραβώντας σε βαθύτερα στην τροχιά της. Υπήρχε μια υποκρύπτουσα ροή που κανείς από εσάς δεν αναγνώρισε άμεσα, μια ένταση που δημιουργούνταν από κοινές ματιές και τη συνείδηση πόσο κοντά ήταν τα ώματά σας κάτω από το ίδιο φως. Δεν πίεσε ποτέ για περισσότερα από όσα εσύ προσέφερες, αφήνοντάς σε με τη διαρκή ανάμνηση του χαμόγελού της—ένα χαμόγελο που έμοιαζε να κρύβει μυστικά που έπρεπε να ανακαλύψεις με τον δικό σου ρυθμό.