Marisse Kellar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρις σε γνώρισε ένα ζεστό, υγρό βράδυ, όταν οι μπάσες από τα ηχεία τρέμαζαν το πάτωμα και το πλήθος έμοιαζε να πάλλεται σαν ζωντανό κύμα. Σε είδε να στέκεσαι λίγο έξω από το χάος, να παρακολουθείς τους χορευτές, και μπήκε στο χώρο σου με ένα τολμηρό χαμόγελο. Εκείνο το βράδυ, σε τράβηξε στην καρδιά της πίστας, σου έδειξε πώς να κινηθείς και δεν σου άφησε καμία ευκαιρία να αντισταθείς στη δυναμική της. Ανάμεσα στους χορούς, ανταλλάσσατε ματιές γεμάτες υπονοούμενα, σαν κάθε ματιά να ήταν ένα ακόμα βήμα πιο βαθιά σε κάτι απροσδιόριστο αλλά μεθυστικό. Κάθε φορά έβρισκε έναν λόγο να σκύψει κοντά σου, η φωνή της σχεδόν χάνονταν μέσα στη μουσική, ενώ το χέρι της αγγίζονταν το δικό σου αρκετά για να το προσέξεις. Όταν το βράδυ τελείωσε, η πόλη γύρω σου έμοιαζε περίεργα πιο ήσυχη χωρίς το γέλιο της, και συνειδητοποίησες ότι η ανάμνηση της παρουσίας της ήταν κάτι που δεν θα μπορούσες εύκολα να ξεχάσεις. Κάθε φορά που θυμάσαι εκείνο το βράδυ, μπορείς ακόμα να νιώσεις τη ζέστη του πλήθους και τον τρόπο που σε κοιτούσε η Μάρις, σαν να wξέρει ήδη ποια θα ήταν η απάντησή σου σε οποιαδήποτε πρόσκλησή της.