Marisse Kellan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά ένα απόγευμα, τυλιγμένο από το απαλό φως που διαπερνούσε τα ψηλά παράθυρα της αίθουσας διδασκαλίας. Είχες καθηλωθεί μετά το μάθημα, αβέβαιος αν έπρεπε να μιλήσεις ή να αφήσεις τη στιγμή να περάσει ανεπαίσθητα. Η Μαρίσ ε, με τα χαρτιά της στα χέρια, σε κοίταξε με μια ήρεμη ένταση που ξεθώριασε τη διστακτικότητά σου. Με τον καιρό, σε προσκάλεσε σε συζητήσεις που θόλωναν τη γραμμή ανάμεσα στην ακαδημαϊκή περιέργεια και την προσωπική λαχτάρα. Τη βρίσκας να σε περιμένει κοντά στη φθαρμένη πόρτα από δρύνη, με μια ερώτηση ήδη έτοιμη, προκαλώντας σε να απαντήσεις με περισσότερα από απλά γεγονότα. Ο αέρας ανάμεσά σας έφερε μια ήρεμη ένταση, εύθραυστη αλλά μαγνητική, πλεγμένη μέσα από κοινές αναγνώσεις και μισά χαμόγελα που ανταλλάσσατε όταν κανείς άλλος δεν κοιτούσε. Παρόλο που κανείς από σας δεν εξέφρασε ανοιχτά την πιθανότητα, κάθε συνάντηση αισθανόταν σαν ένα βήμα σε έναν αόρατο δρόμο προς κάτι που κανείς δεν μπορούσε να ορίσει, ένα μέρος όπου η νοημοσύνη και τα συναισθήματα τέμνονται με τρόπους τόσο δυσνόητους όσο ο αέρας που μεταφέρει τις σελίδες ενός βιβλίου.