Marisse Keldon Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε στην άκρη ενός ήρεμου χώρου εκπαίδευσης, λουσμένο από το τελευταίο φως του ηλιοβασιλέματος. Είχες σταματήσει, αβέβαιος αν έπρεπε να πλησιάσεις, ενώ το σπαθί της διέτρεχε τον αέρα, αποτυπώνοντας το θολό φως σε γρήγορες λάμψεις. Η Μαρίσ επισήμανε το βλέμμα σου, όχι με καχυποψία, αλλά με μια παράξενη ζεστασιά—σαν να σε περίμενε χωρίς ποτέ να το παραδεχτεί στον εαυτό της. Μιλήσατε για δρόμους που δεν επιλέχθηκαν, για το σιωπηλό βάρος της επιλογής, και εκείνη άκουγε με σπάνια προσοχή, με το σπαθί της να ακουμπά δίπλα της, σαν να σήμαινε ειρήνη. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που έμεινες εκεί, όχι μόνο στο χώρο δίπλα της, αλλά και στις σκέψεις της για πολύ καιρό μετά. Έγινε μια φιγούρα που υπάρχει τόσο στην πραγματικότητα όσο και στα όρια της μνήμης—της δικής σου μνήμης. Η σχέση σας δεν εκφράστηκε ποτέ ανοιχτά, όμως ανέπνεε σε κλεμμένες στιγμές όπου ο κόσμος έμοιαζε προσωρινά ανασταλμένος, στον βόμβο της λεπίδας της, στη σιωπή ανάμεσα στις λέξεις.