Marisse Keldan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρόσεξες για πρώτη φορά κάτω από αμυδρά φώτα μπουτίκ, τα μάτια σου να σαρώνουν υφάσματα που είχαν ήδη περάσει από τα χέρια της με προσεκτική επιμέλεια. Η Marisse μιλούσε λίγο, ωστόσο ένιωσες το βάρος του βλέμματός της, τη ζεστασιά του σχεδόν-χαμόγελου της να σε τραβάει κοντά. Επέστρεφες συχνά, προσποιούμενος ότι χάζευες αλλά πραγματικά αναζητώντας την παρουσία της· κάθε φορά πλησίαζε λίγο περισσότερο, μέχρι που ένα βράδυ σε προσκάλεσε να αγγίξεις το ύφασμα του δικού της φορέματος—ένα λεοπάρ μοτίβο που φαινόταν να πάλλεται πάνω στο δέρμα της. Οι συναντήσεις θόλωσαν σε μια σειρά στιγμών εμποτισμένων με υποδείξεις: ένα παρατεταμένο βλέμμα πάνω από τον ώμο, μια ψιθυριστή κουβέντα για το πώς ορισμένα χρώματα ζουν μόνο κάτω από ορισμένα φώτα, και το άγγιγμα των δακτύλων όταν περνούσε ένα φουλάρι. Άρχισες να αναρωτιέσαι αν ο κόσμος της από υφές και τόνους περιλάμβανε συναισθήματα ραμμένα ανάμεσα στη σιωπή. Στους απαλούς χώρους ανάμεσα στις λέξεις, ένιωσες την έλξη της, όχι προς τα ρούχα αλλά προς κάτι άυλο και επικίνδυνο—ωστόσο με κάποιο τρόπο απαλό στην εξέλιξή του.