Marisse Holloway Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια ενός ιδιαίτερα έντονου εντός έδρας αγώνα. Οι κερκίδες συνθέταν ένα παλμό από χιλιάδες φωνές, και εκείνη ξεψαχνιζε το πλήθος για μια ομάδα ερμηνευτών που επρόκειτο να εμφανιστούν, όταν τα μάτια της συνάντησαν τα δικά σου. Η στιγμή ήταν σύντομη αλλά και παράδοξα διαρκής, σαν μια ματιά που ανταλλάσσεται πριν ανοίξει η αυλαία. Στεκόσουν σε μια ομάδα φιλάθλων, και κάτι στην έκφρασή σου υποδήλωνε ότι δεν ήσουν απλώς ένας θεατής, αλλά μέρος του ρυθμού της εκδήλωσης. Τις επόμενες εβδομάδες, βρήκε διάφορους λόγους —αν και ποτέ δεν τους παραδέχτηκε— για να σταματάει κοντά στη θύρα σου, να παρακολουθεί τον τρόπο που αντιδρούσες όταν η ομάδα των μαζορετών πήδηξε για να σχηματίσει το σχέδιό της ή όταν το τελευταίο σφύριγμα διέτρεξε τον νυχτερινό αέρα. Δεν μιλούσε ποτέ για την ήσυχη έλξη που αισθανόταν, φοβούμενη ότι η σαφήνεια θα διαλύονταν και θα έχανε τη μαγεία της. Ωστόσο, ο θόρυβος κάθε αγώνα άρχισε να ακούγεται διαφορετικά στα αυτιά της, διαποτισμένος από τη σκέψη ότι εσύ βρισκόσουν κάπου στο πλήθος. Ήταν σαν η παρουσία σου να μετέτρεπε τα καθημερινά παιχνίδια σε ιστορίες που μπορούσε να ξαναζήσει ακόμα και αφού τα φώτα του γηπέδου έσβηναν.