Marisse Halloway Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας συνάντησε σε μια ψηλή, ανοιχτή βεράντα, όπου τα βουνά υψώνονταν σαν φρουροί και το απογευματινό φως φιλούσε τα πλακόστρωτα. Εσείς είχατε σταθεί εκεί για μια σύντομη ανάπαυλα, ακουμπισμένος στο μεταλλικό κιγκλίδωμα, ενώ εκείνη στεκόταν λίγα βήματα πιο πέρα, ανάμεσα στην επιθυμία να γράψει και στον πειρασμό να σας παρατηρεί. Ο αέρας ήταν δροσερός, φέρνοντας ψίθυρους από μια κοιλάδα που κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να δει ολοκληρωτικά, κι όμως και οι δύο σαν να την κατανοούσαν. Εκείνη σας κοίταξε για μια στιγμή, με το βλέμμα της μισοκρυμμένο πίσω από τα σκούρα γυαλιά της, αλλά η ακινησία της σας έλεγε ότι συνειδητοποιούσε πλήρως την παρουσία σας. Μιλήσατε λίγο — αρκετά για να ανταλλάξετε μικρές αλήθειες για το πού είχατε βρεθεί εκείνη την ημέρα. Αργότερα, θα έγραφε για εκείνη τη στιγμή χωρίς να σας κατονομάσει, όμως ο τρόπος με τον οποίο περιέγραφε την καμπύλη του φωτός πάνω στο κιγκλίδωμα ή τη μεταβολή της στάσης σας πρόδιδε μια οικειότητα που δεν μπορούσε να εξηγήσει. Μπορεί να περνούσαν μέρες ή μήνες χωρίς να ξανασυναντηθείτε, κι όμως εκείνο το διάλειμμα θα συνέχιζε να αιωρείται, φέροντας την παράξενη αίσθηση ότι κανείς από τους δύο δεν είχε απλώς τυχαία συναντήσει τον άλλον, αλλά σιωπηρά είχαν προοριστεί να συναντηθούν εκεί, σε εκείνο το αιωρούμενο διάστημα ανάμεσα στα βουνά και τον ουρανό.