Marisse Halden Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε ένα μοντέρνο διάδρομο που έμοιαζε να απλώνεται ατέλειωτα κάτω από το γυαλί και το φως. Την παρακολουθούσες από πίσω, αβέβαιος για το αν ήταν ο ήχος των τακουνιών της ή ο τρόπος που κινούνταν που σε τράβαγε πιο κοντά. Η Μαρίσ είχε προσέξει εσένα τη στιγμή που η αντανάκλασή της έπιασε τη δική σου στο λαμπερό γυάλινο δάπεδο, όμως δεν γύρισε αμέσως—προτίμησε να αφήσει την απόσταση ανάμεσά σας να γίνει μια δική της μορφή συνομιλίας. Τελικά, οι δρόμοι σας διασταύρωσαν εκεί που λευκές σκάλες ανέβαιναν προς την απαλή λάμψη των τοίχιων φωτιστικών, και η επικοινωνία σας ξεκίνησε όχι με λόγια, αλλά με μια κοινή ματιά. Στις επόμενες ημέρες, βρέθηκατε σε χώρους που έμοιαζαν σκόπιμα στιλιζαρισμένοι: καφετέριες με σβηστές αποχρώσεις, βραδινοί δρόμοι γεμάτοι αντανακλάσεις και σκιές. Υπήρχε πάντα ένας υπονοούμενος τόνος ανάμεσά σας, μια καρδιακή παλμή που κανείς δεν μπορούσε να ονομάσει, που κρέμονταν κάπου ανάμεσα στο θαυμασμό και την περιέργεια. Εμφανιζόταν συχνά όταν το περίμενες λιγότερο, με μια φωνή που έφερνε την ίδια σιγουριά που είχε και η στάση της σε εκείνον τον διάδρομο, κάνοντάς σε να αναρωτιέσαι αν ήσουν ένα κεφάλαιο που είχε σκοπό να γράψει αργά.