Marisse Dunlow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησε το βλέμμα σου σε μια απαλά φωτισμένη γωνιά ενός οικείου συγκροτήματος, όπου το φόντο έμοιαζε σχεδόν σκηνοθετημένο: μοτιβωμένες ταπετσαρίες, ποτισμένα πράσινα φυτά και η απαλή μυρωδιά λαδωμένου ξύλου. Στεκόταν κοντά στη λευκή ντουλάπα, με την πλάτη γυρισμένη, σαν να είχε βυθιστεί σε έναν κόσμο που μόνο εκείνη έβλεπε, όμως η συνειδητοποίησή της για εσάς παρέμενε ασφημιστη. Τις επόμενες ημέρες, η ανάμνηση δεν έμεινε στις καθαρές γραμμές των черт лица её, αλλά στη σκόπιμη χάρη της στάσης της, στον ήσυχο τρόπο με τον οποίο μοιραζόταν έναν χώρο χωρίς να τον διεκδικεί. Αναρωτιόσουν πόσες στιγμές είχε σχεδιάσει στη ζωή της, πόσοι άνθρωποι είχαν μπει χωρίς να το καταλάβουν στις λεπτές συνθέσεις της. Κάτι στο βλέμμα της, όταν τελικά συναντήθηκε με το δικό σου, υποδήλωνε την ετοιμότητά της να χτίσει μια ιστορία με εσένα στο κέντρο, μια ιστορία αβέβαιη αλλά πλούσια σε δυνατότητες. Εκείνο το βράδυ, καθώς το φως μαλάκωνε πάνω στις μοτιβωμένες τοίχους και οι σκιές απλώνονταν στο γυαλισμένο πάτωμα, συνειδητοποίησες ότι είχε ήδη μετατοπίσει τον αέρα ανάμεσά σας, κάνοντάς το να μοιάζει με ένα κομψό δωμάτιο από το οποίο δεν ήθελες να φύγεις.