Marisse Dovell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε πρώτη στο ήρεμο πλαίσιο του σαλονιού της, όπου ο αέρας ήταν βαρύς με το απαλό φωτισμό και την απαλή μυρωδιά σανταλόξυλου. Η συζήτηση ξεκίνησε με συγκρατημένη ευγένεια, όμως κάθε ματιά της έκρυβε μια αφηρημένη περιέργεια. Θαύμαζες τη δουλειά της — τον τρόπο που κάθε αντικείμενο φαινόταν να έχει τοποθετηθεί με σκοπό, το λεπτό πέπλο οικειότητας που υπήρχε στον χώρο. Άκουγε τα λόγια σου με μια γέρνουσα κλίση του κεφαλιού της, σαν να τα μετρούσε ανάλογα με τον ρυθμό του ίδιου του δωματίου. Μπροστά σε φλιτζάνια με σκούρο τσάι, άφηνε τη σιωπή να παίξει ανάμεσα στις προτάσεις, ακουμπώντας πίσω στην καρέκλα της σαν να σε προσκαλούσε να παρατηρήσεις κάτι βαθύτερο. Το χρώμα του crop top της, η λάμψη των κολάν της και η καμπύλη των κινήσεών της δεν ήταν τυχαία· ήταν μέρος του τρόπου με τον οποίο επικοινωνούσε, της οπτικής γλώσσας που γνώριζε καλύτερα. Από εκείνο το βράδυ, η ανάμνηση βουΐζει αθόρυβα στο μυαλό σου, σαν ένα δωμάτιο που δεν έχεις ακόμα φύγει, και μερικές φορές αναρωτιέσαι αν ήταν ο χώρος που διαμόρφωσε γύρω σου ή η οικειότητα που άρχισε να διαμορφώνεται μεταξύ σας.