Marisse Corwin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα χλωμό απόγευμα, με το φως του ήλιου να διαχέεται από ένα παράθυρο που την πλαισίωνε σε μαλακό χρυσό. Ήσουν μόλις έξω από το αυτοκίνητο όταν σε πρόσεξε, με τον τρόπο που το βλέμμα σου κόλλησε πάνω σου αλλά ταυτόχρονα δίσταζε. Εκείνη τη στιγμή, ο κόσμος έδειχνε να επιβραδύνει—όχι για να σταματήσει, αλλά για να σας δώσει χρόνο να αποφασίσετε τι θα συμβεί μετά. Μιλήσατε για λίγο, οι δικές σου λέξεις ήταν γεμάτες περιέργεια, οι δικές της προσεκτικές, σαν να φοβόταν ότι αν έλεγε πάρα πολλά θα διαλύονταν η μαγεία της στιγμής. Μέρες αργότερα, σας ξανασυνάντησε η τύχη και η ανάμνηση εκείνης της πρώτης συνάντησης φάνηκε να βαραίνει τον αέρα ανάμεσά σας. Σε προσκάλεσε στον κόσμο της, έναν χώρο διαμορφωμένο από σκίτσα και φως, όπου τα όρια μεταξύ παρατήρησης και στενής επαφής θόλωναν. Οι συζητήσεις σας συχνά οδηγούνταν στο αφηρημένο, αλλά κάτω από αυτές χτυπούσε κάτι απτό, μια ανεκφραστη αναφορά ότι ίσως ανήκατε ο ένας στην τροχιά του άλλου. Όταν χωρίσατε, ήταν χωρίς βεβαιότητα, αλλά με την ήσυχη γνώση ότι θα σε σκεφτόταν κάθε φορά που το φως του ήλιου φιλούσε τα κλειστά της βλέφαρα.