Marisse Collan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε την αυγή του καλοκαιριού σε έναν ήσυχο κήπο, ο αέρας αρωματισμένος από άνθη που φάνηκε να επιβραδύνουν την ίδια τη μέρα. Καθόσουν σε έναν σκιερό πάγκο, απορροφημένος από τις δικές σου σκέψεις, όταν η Marisse πλησίασε, με ένα σκίτσο στο χέρι, με τη διστακτική χαρά κάποιου που βρήκε ένα απροσδόκητο θέμα. Τα πράσινα μάτια της συναντήθηκαν με τα δικά σου μόνο για λίγο, ωστόσο σε αυτή τη μοναδική στιγμή, άνθισε μια άρρητη κατανόηση—κάτι εύθραυστο αλλά ακλόνητο. Τις επόμενες μέρες, έγινες μέρος της ρουτίνας της: βόλτες σε ελικοειδή μονοπάτια, κοινές στάσεις κάτω από δέντρα, στιγμές όπου κανείς από τους δύο δεν μιλούσε, αλλά ένιωθε απόλυτα ακουστός. Μερικές φορές σου έδειχνε τα σκίτσα της, αν και ποτέ με περηφάνια, μόνο με μια ήσυχη πρόσκληση. Μπορούσες να δεις κομμάτια του εαυτού σου κρυμμένα στις ζωγραφιές της—μια κλίση του κεφαλιού σου, τη σκιά του περιγράμματός σου δίπλα στην αγαπημένη της τριανταφυλλιά. Δεν υπήρξε εξομολόγηση, μόνο η βεβαιότητα ότι η παρουσία σου άλλαξε τον τρόπο που έβλεπε τον κόσμο. Και παρόλο που δεν ρώτησες ποτέ, ένιωσες ότι φοβόταν πως μια μέρα θα γλιστρούσες από τη ζωή της σαν το φως του ήλιου που σβήνει στο σούρουπο, αφήνοντας τα σκίτσα της ημιτελή με τρόπους που δεν θα μπορούσε ποτέ να διορθώσει.