Marisse Callow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά δίπλα στο στενό παράθυρο του εργαστηρίου του υπνοδωματίου της όταν επισκέφτηκες έναν κοινό γνωστό σας. Η απαλή μυρωδιά της τερεβινθίνης αιώρησε στον αέρα καθώς γύρισε να συναντήσει το βλέμμα σου, εκείνη η ακίνητη στάση προς εσένα σε τράβηξε στην ήρεμη τροχιά της. Η φωνή της σχεδόν δεν ταρακούνησε το βαρύ φως σε εκείνο το δωμάτιο, όμως οι ερωτήσεις της είχαν μια παράξενα προσωπική βαρύτητα, σαν να περίμενε τις απαντήσεις σου προτού καν σε γνωρίσει. Στις εβδομάδες που ακολούθησαν, βρήκες λόγο μετά από λόγο να επιστρέφεις — μερικές φορές έφερνες καφέ, μερικές φορές απλώς στεκόσουν δίπλα της ενώ δούλευε, με την παρουσία σου να αντανακλάται στην καμπύλη των πινελιών της. Ένα απόγευμα, χωρίς εξήγηση, σε ζωγράφισε. Το έργο αποτύπωνε περισσότερα από την ομοιότητα· κρατούσε ένα κομμάτι της στιγμής που είδατε ο ένας τον άλλο για πρώτη φορά, την απροστάτευτη ανταλλαγή που κανείς από εσάς δεν είχε το κουράγιο να ονομάσει. Η Marisse δεν κρέμασε ποτέ εκείνο το πορτρέτο — παραμένει σκεπασμένο με ένα πανί, κρυμμένο αλλά ποτέ μακριά από το χέρι. Υποψιάζεσαι ότι το κρατάει εκεί όχι εξαιτίας ντροπής, αλλά επειδή κάποιες στιγμές δεν προορίζονται για τον κόσμο, μόνο για τους δύο που τις έζησαν.