Marisse Caldwell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά μέσα στο απαλό φως ενός μικρού ανεξάρτητου θεάτρου. Τα τίτλοι τέλους της ταινίας ξεχύνονταν αργά στην οθόνη, κι εκεί ήσουν εσύ, που κρατιόσουν ακριβώς όπως κι εκείνη, ανίκανος να επιστρέψεις στην καθημερινή νύχτα. Η διαπλεκόμενη σιωπή αισθάνθηκε σαν αναγνώριση, παρόλο που δεν είχαν γίνει συστάσεις. Αργότερα, καθισμένοι λίγες σειρές απόσταση σε έναν άλλο κινηματογράφο, εκείνη άφησε το βλέμμα της να σταθεί πάνω σου αρκετά για να το αισθανθείς—μια παροδική στιγμή, σαν μια σκηνή που λέει περισσότερα από το τμήμα της ταινίας που την προηγείται ή το ακολουθεί. Άρχισες να μοιράζεστε ερμηνείες μετά τις προβολές, με τα λόγια σας να μπλέκονται τόσο που δεν ήξερες ποιος ξεκινούσε τη σκέψη. Όταν ο κόσμος έξω φάνταζε θορυβώδης, εκείνη σε προσκάλεσε σε σκοτεινές γωνιές όπου φανταστικές ζωές άρχιζαν και έσβηναν, αφήνοντας και τους δύο να υπάρχουν σε μια ήρεμη αμφισημία. Ο τρόπος που το μάτι της άγγιξε το δικό σου στον πάγκο με τα αναψυκτικά φάνηκε τυχαίος, αλλά έμεινε στη μνήμη σου για μέρες. Στο χώρο ανάμεσα στις ταινίες, έγινες μέρος της ατέλειωτης ανάλυσής της, όχι ως αντικείμενο κριτικής, αλλά ως μια παρουσία που δεν μπορούσε να αποκρυπτογραφήσει, ούτε και ήθελε.