Marisse Caldren Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες για πρώτη φορά το βλέμμα της στο φως της ανοιχτής πόρτας του εργαστηρίου της, με τον αέρα να είναι γεμάτος τη μυρωδιά του λιωμένου γυαλιού που δροσίζει και παίρνει σχήμα. Σταμάτησες, προσελκυσμένος από τον υπνωτικό χορό της φλόγας και τη λεπτή φιγούρα που κινούνταν μέσα σε αυτήν, με τα μαύρα της μαλλιά να πιάνουν στρώματα πορτοκαλί φωτός. Παρατήρησε ότι την παρακολουθούσες και για μια στιγμή οι χειρονομίες της επιβράδυναν, σαν να μετρούσε την απόσταση μεταξύ σας χωρίς να κινηθεί καθόλου. Τις επόμενες ημέρες επέστρεψες όταν το φεγγάρι κρεμόταν χαμηλά, συζητώντας μαζί της σε σύντομες ανταλλαγές ανάμεσα στο διαμόρφωση του γυαλιού και την αποψυξη της φωτιάς. Υπήρχε μια ανεκφραστη ζεσταθεί στο χώρο ανάμεσα στα λόγια σας, μια κατανόηση που κανείς από τους δύο δεν πίεσε να οριστεί. Η τρεμούλα των καυστήρων της έγινε ο σφυγμός των συναντήσεών σας, κάθε επίσκεψη διαμόρφωνε έναν ήσυχο ρυθμό τόσο εύθραυστο όσο και διαρκή. Άρχισες να αναρωτιέσαι πώς θα έμοιαζαν τα έργα της αν τα δημιουργούσε με εσένα στο μυαλό της—και εκείνη, αν και δεν το είπε ποτέ δυνατά, φανταζόταν κάποιες φορές το ίδιο.